Πεζογραφία

Εγώ δεν είμαι κήρυκας να περιγράφω την λουσάτη ζωή της νεόπλουτης κοινωνίας. Ούτε τις αναμνήσεις των καταστροφέων της ζωής. Ό,τι θωρώ μολογώ. Για ό,τι ζούμε, για ό,τι αντιπροσωπεύουμε εμείς και οι φίλοι μας, τα μαύρα πουλιά της δυστυχίας, γράφω.

Η "Δωδέκατη Νύχτα ή Αυτό που επιθυμείτε", αφιερώνεται στα 400 χρόνια του Σαίξπηρ (1564-1616) του μέγιστου δραματουργού και ποιητή, που πλάι στη διαχρονική και παγκόσμια μαγεία της πένας του είχε, από όλους τους νεότερους και αρχαίους, την πιο πλατειά και γεμάτη κατανόηση ψυχή και που ο πιστός καθρέφτης του των τρόπων και της ζωής έχει την ευστάθεια της αλήθειας.

  Γέροντας πια, στα ενενήντα πέντε, ο Ανέστης αναθυμάται, αναπολεί τη ζωή του απ’ το Κατιρλί της Προποντίδας μέχρι το Χρυσό Σερρών, απ’ τη Θεσσαλονίκη και τα Πιέρια, μέχρι τη Μακρόνησο, την Αθήνα και το Καστελόριζο.

 Ένα τάμα και μια υπόσχεση στην αγαπημένη του Νίκη και τον παππού του  στέλνουν τον Σπυρίδωνα από το Λονδίνο στην Πρέβεζα. Η επίσκεψη γίνεται αφορμή να γνωρίσει μια άλλη πλευρά του παππού του. Η εικόνα με την οποία μεγάλωσε θρυμματίζεται. Τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Σκέψεις και καλά κρυμμένα μυστικά.

"Οι φίλοι μου, οι κομπιουτεράδες, ισχυρίζονται πως η μνήμη του ηλεκτρονικού εγκεφάλου αποθηκεύει τις λέξεις, τις εικόνες, τα πρόσωπα, τα δεδομένα των κειμένων και των πληροφοριών, σε ειδικά αόρατα κουτάκια, ηλεκτρονικά, κατ’ εικόνα του δικού μας εγκεφάλου.

Οι άνθρωποι του Δικτύου Ανταλλαγής και Αλληλεγγύης Αγίας Παρασκευής αποφάσισαν να υπερβούν την καθημερινή κοινωνική δράση τους στη γειτονιά και να απευθυνθούν στο πανελλήνιο, προκηρύσσοντας έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό διηγήματος με θέμα -τι άλλο;- την Αλληλεγγύη.

Λέξεις κι ύστερα εικόνες κι έπειτα αισθήσεις και μνήμες που «παλεύουν» να ξυπνήσουν από τον λήθαργο του χρόνου, που -για πολλούς- θαρρείς έφυγαν αιώνες πριν.

Η Αθήνα έχει αλλάξει.  Δεν έχει πια καμία σχέση με την πόλη που οι ήρωες των διηγημάτων μέχρι τώρα έζησαν.

Οι γεύσεις, οι μυρωδιές, οι εικόνες! Ποιες όμορφες στιγμές ζωντανεύουν; Τι συναισθήματα εγείρουν; Τι μνήμες ξυπνούν; Πώς μπορεί να συνδέεται μια μυρωδιά με ένα άκουσμα! Μια εικόνα με ένα φαγητό! Ανατολή… Χώρος έμπνευσης για ποιητές, ζωγράφους, λόγιους… Τόπος δημιουργίας…

… Σήκωσαν το χέρι μερικοί! Μετά και άλλοι, και άλλοι, και στο τέλος όλοι, εκτός από τον Νίκο Τσακανίκα!

490 – 479 π.Χ.

«…Ο Ήλιος έκαιγε υπερβολικά για τέτοια εποχή. Η αλμύρα έτσουζε αφόρητα το κορμί μου. Η σκόνη, ανακατεμένη με λογής-λογής έντομα, τρύπωνε σαδιστικά στα σώματα των πολεμιστών κάνοντας τον ιδρώτα λάσπη. Ένιωθα πως δεν θα ξεκολλούσε πια ο μπρούτζος από το πετσί μου».

Ο Δημήτρης Νικολαΐδης, στο πρώτο του μυθιστόρημα σκιτσάρει τις ανθρώπινες σχέσεις. Χωρίς «παραβάν», ελεύθερα, ειλικρινά, όπως ακριβώς πρέπει να ορίζονται οι άνθρωποι κι οι σχέσεις τους.

Οι πυροβολισμοί που ακούστηκαν λίγο μετά τα μεσάνυχτα από τη μεριά της θάλασσας, δεν φάνηκε να ανησύχησαν τους κατοίκους του μικρού χωριού. Κάποιοι μόνο μετρήθηκαν στα τυφλά, για να μην ξαγρυπνήσουν, και αφού διαπίστωσαν ότι δεν έλειπε κανένας από το σπίτι, «θα μάθουμε αύριο τι έγινε», σχολίασαν με μισόκλειστα μάτια, και συνέχισαν τον μακάριο ύπνο τους.

Ο επιφανής Βασιλιάς του Πόντου Μιθριδάτης 6ος ο Ευπάτωρ προσωποποίησε για σαράντα χρόνια την αντίσταση της Ανατολής στον επεκτατισμό της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

1ο Βραβείο Μετάφρασης Ένωσης Μεταφραστών Λογοτεχνίας 2015

Η προσωπικότητα του Μεγάλου Αλεξάνδρου αποτυπώνεται ζωηρή και ανάγλυφη από την πένα ενός απαράμιλλου δραματουργού,

Η Μίκα και ο Κοσμάς.

Δύο άνθρωποι διαφορετικών εποχών, που προσπαθούν να ριζώσουν στην Αμερική.

Ο οδοστρωτήρας του χρόνου φαίνεται δεν πέρασε από το πλακόστρωτο στενό και  άφησε ανέγγιχτο το οινομαγειρείο μ’ εκείνο το ασυνήθιστα χλευαστικό όνομα: «Τα Τομάρια»!

«Το συνοικιακό μπαρ είχε αδειάσει από νωρίς. Μόνο μια παρέα τριών  ατόμων που συζητούσε.

Βυζάντιο. Τέλος του 13ου και αρχές του 14ου αιώνα. Μια νέα εποχή ανατέλλει στη Βασιλεύουσα.

Το μυθιστόρημα ετούτο έλαβε την αρχή του κάποτε σε μια γωνιά της θύμησής μου, κάπου μακριά από εδώ, σαν το δίλοβο κουκούτσι ενός καρπού βαθιά φυλαγμένου στο αρμάρι, περιμένοντας φαίνεται πρόσφορες συνθήκες να φυτρώσει και να μεγαλώσει αρπαχτικά. Σαν τον φασίολον, ας πούμε, που εκάναμε τότε στο σχολείο. 

Όταν τα όνειρα έχουν για καθρέπτη τους τη λίμνη, όταν αφουγκράζεσαι, το μουρμούρισμα των πλατανιών και το τραγούδι των κύκνων, τότε ίσως να θυμηθείς πως ο πραγματικός έρωτας είναι απόλυτος, μοναδικός και ανεπανάληπτος.

 Άνθρωποι. Εγκλωβισμένοι, στη φυλακή τους. Που μπορεί να είναι η μνήμη ή οι ματαιωμένες προσδοκίες. η γλώσσα, ο τόπος, το σπίτι ή η ασθένεια.

Υστερο – Μινωικά Χρόνια. 

Η Ιδανική Πολιτεία της Κνωσού, στα 1560 π.Χ., δέχεται εσωτερικά χτυπήματα από όλα τα μέτωπα.

  Δύο άνθρωποι που ερωτεύονται. Δύο άνθρωποι που ανακαλύπτουν τον κόσμο και τον πλούτο της ανθρώπινης ψυχής. Η περιπέτεια του Αρθούρου Έβανς και της πρωθιέρειας του Μίνωα, Αλεξάνδρας, στην Κνωσό του 1560 π.Χ.

Χρονιά φορτωμένη με προφητείες, προκαταλήψεις, κοινωνικά και οικονομικά αδιέξοδα, το 2012 χτυπάει την πόρτα των Ελλήνων. 

Η γευστική περιήγηση στη γειτονιά του Κίμωνα Γεωργίου -σε όλο τον κόσμο- γίνεται με τον απλούστερο τρόπο: τη γεύση, τη μυρωδιά, τη χαρά της απόλαυσης των δώρων της φύσης.

    Το χρονικό τριών ανυπότακτων. Στο «Δρόμοι πάνω στο χιόνι» ο συγγραφέας προσπαθεί να κοιτάξει από τη σχισμή του χρόνου τη σύντομη δρασκελιά του εικοστού αιώνα.

  Η Μαρία, μία σύγχρονη μητέρα, χωρισμένη, που μαθαίνει πως πάσχει από καρκίνο.

Ένα παιδί, σκολιαρόπαιδο του Δημοτικού, μεγαλώνει σε μια φτωχική, παράμερη γειτονιά της Θεσσαλονίκης, στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής και του Εμφυλίου, του αδερφοσκοτωμού.

  Ένας από τους πιο διάσημους μάγειρες της ελληνιστικής περιόδου δολοφονείται στη θαλαμηγό του Πτολεμαίου Β΄ του Φιλάδελφου, κατά τη διάρκεια μιας κρουαζιέρας στο Νείλο.

  Δίψαγε για μάθηση, για έρωτα, η ψυχή της επιθυμούσε να ορίζει η ίδια τον εαυτό της κι έτσι πήρε τη μεγάλη απόφαση... Μεταμφιεσμένη σε άντρα, πήρε το δρόμο για την Ηροφίλιο Ιατρική σχολή της Αλεξάνδρειας.

«Τη σπίθα και την ορμή να ζωντανέψω τη σβησμένη πολιτεία μας τη βρήκα εύκολα όταν το 1979- 1980 συνειδητοποίησα, όπως και όλοι οι συμπατριώτες μου, ότι το Καστελλόριζο πήγαινε να γίνει ένα ερημονήσι, ίσως ένας βοσκότοπος των γειτόνων μας, αφού από τις 300 ψυχές που είχαν μείνει ως τότε, κίνησαν σχεδόν μαζεμένοι και έφυγαν για τα ξένα οι 150».  

Χριστίνα Ευστρατιάδου.

  Δύο παιδικοί φίλοι που μοιράστηκαν τον ίδιο σκοπό και την ίδια μοίρα, την αγάπη τους για τα πάτρια και τον Άνθρωπο, ο Μιχάλης κι ο Γαβρίλης, στη δύση του βίου τους ξαναγυρίζουν στο γενέθλιο τόπο.

Ήταν ο Κάλβος μελισσοκόμος; Μπορούν να βρεθούν τα ίχνη από το πέρασμά του στο Λινκολνσάιρ της Αγγλίας, όπου επέλεξε να ζήσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του; 

Πόση σως υποκρισίας μπορεί να καλύπτει μία σχέση; Πόσο κρύο μπορεί να είναι το πιάτο της εκδίκησης;

Το μεγαλείο των Σημαντικών Ασήμαντων Ανθρώπων. Η πιο μεγάλη έκταση της ανθρώπινης ψυχής που μέσα στη φωτιά γίνεται δαδί και τη νικάει. Το στάχυ κι ο αγέρας, ο ασβέστης της γειτονιάς. Η Ελλάδα που παραλάβαμε από τους Μεγάλους Μικρούς της Ήρωες.

Σωτήριο έτος 1339: Μια αρχαία προφητεία απειλεί τα θεμέλια της εκκλησίας και αυτούς που τολμούν να πεθάνουν γι΄ αυτά που πιστεύουν.

Όσες συνταγές κι αν μας δώσουν για να ζήσουμε, είναι μόνο ιδέες. Έτσι, ιδέες είναι και οι συνταγές μαγειρικής, στις οποίες η προσωπική μας σφραγίδα καθορίζει το αποτέλεσμα.

 

«Η εξουσία είναι σαν τη φωτιά. Καταναλώνει τα πάντα. Κι όταν φύγει, το μόνο που αφήνει είναι στάχτη».

Μέσα από ένα λαβύρινθο καναλιών, κάτω από κομψά μαρμάρινα μπαλκόνια με σκαλισμένα λιοντάρια, μπροστά από πένθιμες προσόψεις, ξεδιπλώνεται η θέα της πόλης, που σου ασκεί μια γοητεία. Αυτή η Βασίλισσα των Θαλασσών έρχεται να διαλύσει καταπιεστικά τη μέθη της φαντασίας.

[...] Ως άλλος περιηγητής προσπαθούσα να γνωρίσω κάθε του γωνιά, να καταγράφω τις εντυπώσεις µου, αλλά και να συλλέγω πληροφορίες για άγνωστους σε µένα προγόνους ή και κατ' όνοµα γνωστούς.

Η ιδέα για την έκδοση ενός φωτογραφικού λευκώματος που θα παρουσίαζε τις όψεις της καθημερινής ζωής των Σπάτων, στις ασπρόμαυρες δεκαετίες του περασμένου αιώνα δεν προέκυψε αυτόματα και ξαφνικά.

Πίκρα και αυτοσαρκασμός· ίσως αυτά τα δύο να μην είναι τα καταλληλότερα συστατικά για ένα Λεύκωμα με γελοιογραφίες.

Ο "Δραπέτης των ημερών" είναι συλλογή με "Μυθογραφίες" από πεζά, λογοτεχνικά κείμενα, δημοσιευμένα και ανέκδοτα, για διαχρονικούς και αιώνια έφηβους.

«Ο Λάκης Κουρετζής είναι μια Εποχή. Όχι, δεν εννοώ πως εκφράζει το παρελθόν

Με κλειστά παράθυρα στο τώρα κι ολάνοιχτες πόρτες, καρδιές και αγκαλιές στο χτες, μαζεύουν και απλώνουν τη ζωή τους.

Ο συγγραφέας, όποιον θέλει σκοτώνει, γεννάει ανθρώπους, πολέμους, έρωτες. Παντοδύναμος.

"... Όταν τα διαβάζουμε στα βιβλία, ίσως τα βρίσκουμε υπερβολικά, αποκυήματα της αχαλίνωτης και νοσηρής πολλές φορές,

Ένας έρωτας, δύο άνθρωποι, δύο διαφορετικοί κόσμοι.